ای دلا دل خالی کن تا خانه جانان شود

ای دلا دل خالی کن تا خانه جانان شود

خانه را شبنمی کن تا دلبرم مهمان شود

یار جانی جان ز ما میخواهد و دل میبرد

جان و دل هر دو فدای گیسوی جانان شود

دلبر من بی وفا شد، رحم نکرد بر حال زار

زار می گریم تا که نی از درد من نالان شود

کن گذر در کوی من، من چشم براهت مانده ام

وقت رفتن خنده ای کن تا لب خشکیده ام خندان شود

لب میگون، رُخ گلگون میکشد آخر مرا

سنگدل بوسه ای بر لب بده تا درد دل درمان شود

آتش هجران تو سوخت، بال و پر پروانه ات
ج

شمع گو تا شاهد سوختن پروانه حیران شود

میبارد ابر بر لاله و نرگس و شب بوی باغ

گریه میکرد ابر تا آبی بر دل بریان شود

صالح بیچاره از غم و غصه و هجران یار

ناله میکرد تا همصدا با آن نی چوپان شود

شاعر صالح سید یوسفی