گل وپروانه ا ی د ر طرف کلزار

گل و پروانه ای در طرف گلزار

نشستن قصه گفتن از دل زار

یکی از سوز شمعی قصه میگفت

یکی راز دلی پر غصه میگفت

یکی سوخته دلی اندر برش بود

یکی در دل هوای دلبرش بود

گل و پروانه از هجر سوخته بودند

بدل بار غمی اندوخته بودند

صبا آمد ز دشت و لاله زاران

سخن از دل بگفت با گلعذاران

بزد شبنم به داغ گُل چو باران

که پروانه بشد غرقاب و نالان

دل من حالت پروانه دارد

بدل داغ رُخ جانانه دارد

دل صالح غم بیگانه دارد

نشانی از گل و پروانه دارد

شاعر صالح سید یوسفی کتاب عاشقم سوخته ام