تو که جا گوشه میخانه داری

تو که جا گوشه میخانه داری

تو قلب عاشق من خانه داری

زیر گیسو نگاه کن عاشق زار

تو که دردل من کاشانه داری

روی موهای قشنگ پر حنایی

گل حنا، گل ریحانه داری

معطر تو مکن زلفان خوشبو

تو که عطر دو صد گلخانه داری

نمی بخشم ترا ای آفت جان

نگاه بر عاشق بیگانه داری

به هر مویی هزار دیوانه داری

به دور زلف خود پروانه داری

بده شربت ز لبهایت بنوشم

تو چال گونه هات میخانه داری

ببخش بوسی به من که من هلاکم

تو که بر روی لب گلپونه داری

شاعر صالح سید یوسفی کتاب عاشقم سوخته ام

شوم پروانه و آیم به کویت

هزاران صالح دیوانه داری